Εικοσιοκτώ χρόνια κάνω υπομονή —
είναι πλέον ώρα να σπάσω τη σιωπή

να μιλήσω για τον κόσμο
που ονειρεύομαι να ζήσω —
όχι εκείνον που από γέννας
με κάναν να μισήσω

είμαι απλά ακόμα ένας
άνθρωπος, όπως κι εσύ —
έχω πρέπει, θέλω,
και μια συνείδηση
πιο ταξική

μ’ έχει κουράσει ετούτος ο κόσμος
των κερδοσκόπων
και των αστών —
θέλω απλά να πετάξω
σε ένα μέρος
λίγο ζεστό

θέλω επιτέλους να ζήσω —
όχι απλά να επιβιώσω
θέλω απ’ το βούρκο των άλλων
την ψυχή μου να την γλιτώσω

θέλω να ζήσουμε όλοι μας
λίγο πιο αρμονικά
θέλω να μη μου πεις πως πάλι
σου μιλώ ουτοπικά

θέλω να μπορώ να γελάσω
δίχως ιδιαίτερο λόγο
θέλω να πάψουν οι κυρ-Παντελήδες
να μ’ αποκαλούν ιδεολόγο.


(Από την ποιητική συλλογή Δείγμα Ανθρώπου, Εκδόσεις Όστρια, Αθήνα 2023 — γραμμένο το 2022 υπό τον πρωτότυπο τίτλο ‘Εικοσιοκτώ χρόνια υπομονής’ κι επιμελημένο στην παρούσα μορφή το 2026)

(σ.σ.: Αυτό το ποίημα ιστορικά αποτέλεσε το ‘εναρκτήριο λάκτισμα’ για εμένα ως προς το να ξεκινήσω να γράφω πιο συστηματικά ποίηση και να διεκδικήσω μετέπειτα την θέση μου στον εκδοτικό κόσμο. Από το σημείο αυτό και ύστερα, η γραφή ποίησης γίνεται πιο συχνή, αν και στο σήμερα, παραδέχομαι πως τα τότε ποιήματα μου δεν ήταν τεχνικά στο βέλτιστο δυνατό επίπεδο που θα μπορούσαν να είναι. Γι'αυτό και αισθάνομαι ευγνώμων που πάραυτα άνθρωποι του εκδοτικού κόσμου βρήκαν αρκετή αξία στην ουσία των έργων μου, ώστε με την επιλογή τους να τα εκδώσουν, να μου δώσουν αρκετή ψυχολογική ώθηση να συνεχίσω να βελτιώνομαι.)

Μανία η κατάθλιψη, και η κατάθλιψη, μανία
Μπλεχτήκαν τα αισθήματα σ' αυτή τη συγκυρία
Το θυμικό παράλυτο από τα ψυχοφάρμακα
Το μέλλον σου αδιάφορο και τα σ/κ σου ανάλατα

Πονάς, μα δεν σ' ακούνε
Μιλάς, κι αδιαφορούνε
Διψάς, ν' ασχοληθούνε
Γελάς, που σ' απαρνιούνται.

Γίναν τα αισθήματα επεισόδια,
οι σκέψεις ανθολόγια
κι όταν θα χάσεις πια τα όρια,
σε περιμένει η κλινική:

θα σε φροντίσουν, θα σε κουράρουν,
την οξυδέρκεια θα σου πάρουν
κι όταν για 'σώο' θα σε πλασάρουν,
θα ‘χεις ζωή ‘κανονική’

θα ‘σαι και πάλι ένας πολίτης,
δεν θα ‘σαι πια βαρυποινίτης —
φρενοβλαβής λεχρίτης
με 'χαλασμένο' θυμικό.

Μα εσύ βαθιά θα ξέρεις
πώς είναι φίλε να υποφέρεις
την πληγή μέσα να φέρεις
με κόπο καθημερινό.

(Από την ποιητική συλλογή Δείγμα Ανθρώπου, Εκδόσεις Όστρια, Αθήνα 2023 — γραμμένο το 2019 υπό τον πρωτότυπο τίτλο ‘Μανιοκατάθλιψη’ κι επιμελημένο/αναθεωρημένο στην παρούσα μορφή το 2026)

Τα όνειρα τα παιδικά τελειώσαν—
οι μηχανισμοί τους λιώσαν
τις αταξίες που μας δώσαν,
κείνο τον πρώτο μας σκοπό.

Μα σκοπό ο σκοπός δεν έχει
όσο κι αν η φαντασία τρέχει
καθώς με χάπια
και με μέθη,
πνίγαμε κάθε τί ιερό.

Αυτό μας είπαν «δεν είναι εντάξει»
πρέπει να μπούμε σε μία τάξη
το παιδί να ωριμάσει
και να βάλει πια μυαλό.

Πρέπει να μπούμε σε μία νόρμα
σαν από κείνες που κάνανε δόγμα—
το θυμικό μας να πέσει σε κώμα
και να τους πούμε κι ευχαριστώ.

Έτσι γίνεσαι πιο αγαπητός
από τον κόσμο, επιθυμητός
κι αν κάποτε αγγίξεις το φως
να θυμάσαι πως όλα είναι ψέμα.

(Από την ποιητική συλλογή Δείγμα Ανθρώπου, Εκδόσεις Όστρια, Αθήνα 2023 —γραμμένο το 2019 υπό τον πρωτότυπο τίτλο “Κανονικότητα” κι επιμελημένο/αναθεωρημένο στην παρούσα μορφή το 2026*)

(*Στην ίδια συλλογή υπάρχει άλλο ποίημα που φέρει τον τίτλο “Νόρμα”, όμως κατά την τελική επιλογή κι επιμέλεια των ποιημάτων που φτάνουν σε αυτή την τελική (ψηφιακή) ανθολογία, αποφάσισα πως ο τίτλος “Νόρμα” αρμόζει καλύτερα στο παρόν ποίημα.)

Εγώ μαθαίνω εμπειρικά
Είμαι από εκείνα τα παιδιά
δεξιά κι αριστερά
καθώς ψάχνω μια αγκαλιά

Μα τι να κάνεις, τι να πεις
Δεν με κατάλαβε κανείς
γιατί είχα δύσκολο μυαλό
κι ιδανικά ως τον Θεό

Στα εικοσιπέντε μου ήρθε η ώρα
στον εαυτό, να πω προχώρα
Είναι καιρός να μεγαλώσεις
τον Δαίμονά σου ν’ ανταμώσεις

Να του μιλήσεις
και να τον πείσεις
πως είν’ δικές σου οι κατακτήσεις

Και όταν μ ‘αυτόν συμφιλιωθείς
και σου φανερωθείς
τότε θα ‘ρθει και η στιγμή
που θα σε καρπωθείς.

(Από την ποιητική συλλογή Δείγμα Ανθρώπου, Εκδόσεις Όστρια, Αθήνα 2023 — γραμμένο το 2019 με τον πρωτότυπο τίτλο “Αυτοκριτική” και αναθεωρημένο/επιμελημένο στην παρούσα μορφή το 2026)

Τι κι αν πήγα στην Ευρώπη,
Τι κι αν έτριψα καλλιόπη
—πάντα, μέσα, έμενα παιδί.

Τι κι αν μοίρασα τραγούδια,
Τι κι αν χάρισα λουλούδια
—κάποιου άλλου ήτανε κι αυτή.

Τι κι αν γύρισα τον κόσμο,
Τι κι αν έψαξα το φως μου
—στο σκοτάδι είχα εγκλωβιστεί.

Τι κι αν πάγωσα τον χρόνο
Τι κι αν πάλεψα τον πόνο
—τα σημάδια είχαν χαραχτεί.

(Από την ποιητική συλλογή Δείγμα Ανθρώπου, Εκδόσεις Όστρια, Αθήνα 2023 —γραμμένο το 2018 κι επιμελημένο στην παρούσα μορφή το 2026.)

Άσε με μόνο να σου πω
Για όλα αυτά που αγάπησα
Για Εκείνη, το χωριό
Το αύριο, και τη θάλασσα

Άσε μόνο να σου πω
Πώς είναι να τα χάνεις
Κι όταν νομίσεις πως τα βρεις
Τί χρήζει για να γειάνεις

Άσε με μόνο να σου πω
Πώς είναι να ‘σαι μόνος
Κι όταν κοιμάσαι με πιοτί
Να παραμένει ο πόνος

Άσε με μόνο να σου πω…
Άσε με μόνο…
Άσε με…
Άσε…

(Από την ποιητική συλλογή Δείγμα Ανθρώπου, Εκδόσεις Όστρια, Αθήνα 2023 — γραμμένο το 2018)

Κράτα το μυαλό σου ανοιχτό
Τις κεραίες, τεντωμένες
Κι όποιες κι αν είναι οι αρένες
Το ποιος είσαι, κράτα φυλαχτό

Θα ‘ρθουνε στιγμές που θα πονέσεις
Που θα νιώσεις πως δεν θα τις αντέξεις
Πρόσεξε προ πάντων τις αιρέσεις
Γιατί ‘ναι εύκολο να χάσεις την οδό

Μην τους αφήσεις τα μάτια να σου κλείσουν
Μείνε όρθιος — όσο κι αν σε ζαλίσουν
Κάνε ό,τι μπορείς πιο δυνατό
Γιατί στο τέλος, εγώ θα είμαι εδώ

(Από την ποιητική συλλογή Δείγμα Ανθρώπου, Εκδόσεις Όστρια, Αθήνα 2023 — γραμμένο πρώτη φορά το 2017, εμπλουτισμένο το 2023 κι επιμελημένο στην παρούσα μορφή το 2025)

Η πιο τέλεια μέρα σου
εκείνη που γεννήθηκες

Η πιο σοφή
εκείνη που θα φύγεις

Όλες τις άλλες θα ‘σαι απλά
ατελής και άπειρος

στη μάχη με τον χώρο
στη μάχη με τον χρόνο
στη μάχη με το «εσύ»

(Από την ποιητική συλλογή Δείγμα Ανθρώπου, Εκδόσεις Όστρια, Αθήνα 2023 — γραμμένο το 2017)

Κάποτε είχα ένα παιδί
που το’ χα φυλακτό
–και βάλε.

Κάποτε είχα ένα παιδί
που άμα το ‘χανα ποτέ
Εσύ θα ‘φταιγες, μεγάλε.

Το παιδί μου χάθηκε
τελικά
Η ελπίδα έσβησε
–ειλικρινά.

Δεν έπρεπε να το σκοτώσεις —
Γιατί εσύ το σκότωσες…

και τώρα θα δεις
πως είναι να ‘χεις
το βάρος ενός φόνου
στη συνείδησή σου

ακόμα μας παιδιού

μόνο που αυτό το παιδί
θα σε άλλαζε
προς το καλύτερο

«Τραγικό θάνατο γνώρισε σήμερα τα ξημερώματα ο γνωστός σε όλους μας Ρομαντισμός, στο διαμέρισμά του στην οδό Ονείρων. Ο άτυχος γελωτοποιός ευρέθη μέσα σε μια λίμνη αίματος με 23 μαχαιριές στο στήθος, όλες κοντά στο σημείο της καρδιάς. Τα πρώτα στοιχεία που έρχονται στο φως υποδεικνύουν πως πρόκειται για φόνο εκ προμελέτης από την μητέρα του Κοινωνία, η οποία μέχρι στιγμής αγνοείται».

*Αυλαία*

(Από την ποιητική συλλογή Δείγμα Ανθρώπου, Εκδόσεις Όστρια, Αθήνα 2023 - γραμμένο το 2017 κι επιμελημένο στην παρούσα μορφή το 2026)

Ποτέ δεν ήξερα τί θέλω να γίνω:
καλλιτέχνης;
αθλητής;
επιστήμων;
ή απλά…
νεκρός;

Νεκρός,
όπως νιώθω
τα βράδια όταν ξαπλώνω.

Κάθε φορά θέλω και κάτι άλλο·
τίποτα δεν μου αρκεί,
τίποτα δεν με γεμίζει
όσο
το ίδιο το τίποτα —

που δεν είναι τίποτ’ άλλο
από τα πάντα, αντίστροφα

(και θέλω να γίνω τα πάντα —
γιατί είμαι ένα τίποτα).

Δεν μου φτάνει αυτό που έχω
διαθέσιμο μποροστά μου —

είναι λίγο –
λίγο
όταν σκέφτομαι
τί δεν έχω δει.

(Από την ποιητική συλλογή Δείγμα Ανθρώπου, Εκδόσεις Όστρια, Αθήνα 2023 — γραμμένο το 2012, και επιμελημένο στην παρούσα μορφή το 2026)

I

Χρόνια παντελώς λειψά είναι αυτά που ζούμε
Χρόνια εξωπραγματικά, που δε θα πορευθούμε
Χρόνια που χάθηκ’ η ουσία, παρέα με το νόημα
Και η δική τους απουσία μας ήρθε κάπως πρώιμα

Στο περιθώριο μας πέταξε ενός μεγάλου ξεπεσμού
Και λάθος μας παρέταξε η στρατιά του διχασμού –
Μας έθεσε απέναντι από τον πλησίον μας
H αγάπη να ‘ναι απέραντη μόνο για το εργαλείο μας

Να αγαπάμε όποιον μας δίνει
Να μισούμε όταν δεν παίρνουμε
Έτσι μας παροτρύνει η κοινωνία
Κι εμείς σπέρνουμε

Τους σπόρους του πόνου
Στο χωράφι του κακού
Του βάναυσου φόνου!
Της κραυγής ενός τρελού!

Που δεν άντεξε άλλο
Και πριν φύγει απ’ τη ζωή
Ερώτημα έθεσε μεγάλο:

«Να ζει κανείς ή να μη ζει;»

II

«Να ζει κανείς ή να μη ζει;» αυτό είναι το θέμα
Αξίζει αυτή η ζωή που ‘ναι πνιγμένη μες στο ψέμα;
Μες στις ατασθαλίες που δεν γλυκαίνουν με το χρόνο
Και παίρνουμε ουσίες για ν’ απαλύνουμε τον πόνο

Στο μυαλό, στα μάτια, που άλλο δεν αντέχουν
Που σφραγίζουν τα δωμάτια που εικόνες μας παρέχουν
Κι έτσι χάνουμε όλες μας τις ελπίδες
Και για να γειάνουμε φοράμε πλέον παρωπίδες

Και δεν δεχόμαστε συμβουλές από κανέναν
Όλα τα αρνιόμαστε δίνοντας όρκο μόνο σε έναν

Στον εαυτό μας
Πως η ελπίδα, μόνο αυτή
Θα ‘ναι το φυλακτό μας
Κι ας μην αξίζει πια η ζωή

«Να ζει κανείς ή να μη ζει;»

III

«Να ζει κανείς ή να μη ζει;»
Στο ερώτημα αυτό η απάντηση είναι μία
Πως είχες αδερφέ μου μια τέτοια απορία;

«Να ζει κανείς ή να μη ζει;»
Να ζει! Είναι η λύση αυτού εδώ του γρίφου
Κι η απομυθοποίηση αυτού εδώ του μύθου

«Να ζει κανείς ή να μη ζει;»
Να ζει! Να ζει! Να ζει…
Γιατί για κάποιον άλλον να πάει να γαμηθεί;

Ξύπνα! Μην τους αφήνεις το αίμα σου να πίνουν
Σήκω! Διεκδίκησε! Για όλα αυτά εκείνων…

Σου τα πήρανε τομάρι
Με το ζόρι, με τη βία
Σήκω και πιάσε το δοξάρι
Για μια άλλη κοινωνία

(Από την ποιητική συλλογή Δείγμα Ανθρώπου, Εκδόσεις Όστρια, Αθήνα 2023 — γραμμένο μεταξύ 2008 και 2009 σε τρεις φάσεις)