I

Χρόνια παντελώς λειψά είναι αυτά που ζούμε
Χρόνια εξωπραγματικά, που δε θα πορευθούμε
Χρόνια που χάθηκ’ η ουσία, παρέα με το νόημα
Και η δική τους απουσία μας ήρθε κάπως πρώιμα

Στο περιθώριο μας πέταξε ενός μεγάλου ξεπεσμού
Και λάθος μας παράταξε η στρατιά του διχασμού –
Μας έθεσε απέναντι από τον πλησίον μας
H αγάπη να ‘ναι απέραντη μόνο για το εργαλείο μας

Να αγαπάμε όποιον μας δίνει
Να μισούμε όταν δεν παίρνουμε
Έτσι μας παροτρύνει η κοινωνία
Κι εμείς σπέρνουμε

Τους σπόρους του πόνου
Στο χωράφι του κακού
Του βάναυσου φόνου!
Της κραυγής ενός τρελού!

Που δεν άντεξε άλλο
Και πριν φύγει απ’ τη ζωή
Ερώτημα έθεσε μεγάλο:

«Να ζει κανείς ή να μη ζει;»

II

«Να ζει κανείς ή να μη ζει;» αυτό είναι το θέμα
Αξίζει αυτή η ζωή που ‘ναι πνιγμένη μες στο ψέμα;
Μες στις ατασθαλίες που δεν γλυκαίνουν με το χρόνο
Και παίρνουμε ουσίες για ν’ απαλύνουμε τον πόνο

Στο μυαλό, στα μάτια, που άλλο δεν αντέχουν
Που σφραγίζουν τα δωμάτια που εικόνες μας παρέχουν
Κι έτσι χάνουμε όλες μας τις ελπίδες
Και για να γειάνουμε φοράμε πλέον παρωπίδες

Και δεν δεχόμαστε συμβουλές από κανέναν
Όλα τα αρνιόμαστε δίνοντας όρκο μόνο σε έναν

Στον εαυτό μας
Πως η ελπίδα, μόνο αυτή
Θα ‘ναι το φυλακτό μας
Κι ας μην αξίζει πια η ζωή

«Να ζει κανείς ή να μη ζει;»

III

«Να ζει κανείς ή να μη ζει;»
Στο ερώτημα αυτό η απάντηση είναι μία
Πως είχες αδερφέ μου μια τέτοια απορία;

«Να ζει κανείς ή να μη ζει;»
Να ζει! Είναι η λύση αυτού εδώ του γρίφου
Κι η απομυθοποίηση αυτού εδώ του μύθου

«Να ζει κανείς ή να μη ζει;»
Να ζει! Να ζει! Να ζει…
Γιατί για κάποιον άλλον να πάει να γαμηθεί;

Ξύπνα! Μην τους αφήνεις το αίμα σου να πίνουν
Σήκω! Διεκδίκησε! Για όλα αυτά εκείνων…

Σου τα πήρανε τομάρι
Με το ζόρι, με τη βία
Σήκω και πιάσε το δοξάρι
Για μια άλλη κοινωνία

(Από την ποιητική συλλογή Δείγμα Ανθρώπου, Εκδόσεις Όστρια, Αθήνα 2023 - γραμμένο το 2008)