Θέλω
#11
Εικοσιοκτώ χρόνια κάνω υπομονή —
είναι πλέον ώρα να σπάσω τη σιωπή
να μιλήσω για τον κόσμο
που ονειρεύομαι να ζήσω —
όχι εκείνον που από γέννας
με κάναν να μισήσω
είμαι απλά ακόμα ένας
άνθρωπος, όπως κι εσύ —
έχω πρέπει, θέλω,
και μια συνείδηση
πιο ταξική
μ’ έχει κουράσει ετούτος ο κόσμος
των κερδοσκόπων
και των αστών —
θέλω απλά να πετάξω
σε ένα μέρος
λίγο ζεστό
θέλω επιτέλους να ζήσω —
όχι απλά να επιβιώσω
θέλω απ’ το βούρκο των άλλων
την ψυχή μου να την γλιτώσω
θέλω να ζήσουμε όλοι μας
λίγο πιο αρμονικά
θέλω να μη μου πεις πως πάλι
σου μιλώ ουτοπικά
θέλω να μπορώ να γελάσω
δίχως ιδιαίτερο λόγο
θέλω να πάψουν οι κυρ-Παντελήδες
να μ’ αποκαλούν ιδεολόγο.
(Από την ποιητική συλλογή Δείγμα Ανθρώπου, Εκδόσεις Όστρια, Αθήνα 2023 — γραμμένο το 2022 υπό τον πρωτότυπο τίτλο ‘Εικοσιοκτώ χρόνια υπομονής’ κι επιμελημένο στην παρούσα μορφή το 2026)
(σ.σ.: Αυτό το ποίημα ιστορικά αποτέλεσε το ‘εναρκτήριο λάκτισμα’ για εμένα ως προς το να ξεκινήσω να γράφω πιο συστηματικά ποίηση και να διεκδικήσω μετέπειτα την θέση μου στον εκδοτικό κόσμο. Από το σημείο αυτό και ύστερα, η γραφή ποίησης γίνεται πιο συχνή, αν και στο σήμερα, παραδέχομαι πως τα τότε ποιήματα μου δεν ήταν τεχνικά στο βέλτιστο δυνατό επίπεδο που θα μπορούσαν να είναι. Γι'αυτό και αισθάνομαι ευγνώμων που πάραυτα άνθρωποι του εκδοτικού κόσμου βρήκαν αρκετή αξία στην ουσία των έργων μου, ώστε με την επιλογή τους να τα εκδώσουν, να μου δώσουν αρκετή ψυχολογική ώθηση να συνεχίσω να βελτιώνομαι.)