Τρέλα

#10

Μανία η κατάθλιψη, και η κατάθλιψη, μανία
Μπλεχτήκαν τα αισθήματα σ' αυτή τη συγκυρία
Το θυμικό παράλυτο από τα ψυχοφάρμακα
Το μέλλον σου αδιάφορο και τα σ/κ σου ανάλατα

Πονάς, μα δεν σ' ακούνε
Μιλάς, κι αδιαφορούνε
Διψάς, ν' ασχοληθούνε
Γελάς, που σ' απαρνιούνται.

Γίναν τα αισθήματα επεισόδια,
οι σκέψεις ανθολόγια
κι όταν θα χάσεις πια τα όρια,
σε περιμένει η κλινική:

θα σε φροντίσουν, θα σε κουράρουν,
την οξυδέρκεια θα σου πάρουν
κι όταν για 'σώο' θα σε πλασάρουν,
θα ‘χεις ζωή ‘κανονική’

θα ‘σαι και πάλι ένας πολίτης,
δεν θα ‘σαι πια βαρυποινίτης —
φρενοβλαβής λεχρίτης
με 'χαλασμένο' θυμικό.

Μα εσύ βαθιά θα ξέρεις
πώς είναι φίλε να υποφέρεις
την πληγή μέσα να φέρεις
με κόπο καθημερινό.

(Από την ποιητική συλλογή Δείγμα Ανθρώπου, Εκδόσεις Όστρια, Αθήνα 2023 — γραμμένο το 2019 υπό τον πρωτότυπο τίτλο ‘Μανιοκατάθλιψη’ κι επιμελημένο/αναθεωρημένο στην παρούσα μορφή το 2026)