Τι ωραία που είν' η ζωή!
#14
Σήμερα πήρα λιβανέζικο.
Έγραφα πάλι.
Είχα στο ένα χέρι το κινητό,
στο άλλο, την πίκλα
κι έναν κιοφτέ.
Είναι μια συνηθισμένη μέρα —
Εκείνη δουλεύει,
εγώ αναρρώνω
από τί;
έχω κατάθλιψη
ένα επεισόδιο είναι,
μην το κάνουμε και θέμα.
Βαριέμαι λίγο τελευταία.
Προσπαθώ να γεμίσω το μέσα μου
αδειάζοντάς το πάνω στο χαρτί —
όχι ιδιαίτερα πετυχημένα, ομολογώ.
Πιο πολύ, θέλω να ζήσω.
Οι μέρες περνάνε σαν νερό —
ανιαρές ως επί το πλείστο.
Κυρίως κάνω υπομονή
μέχρι να γίνει κάποιο *ΜΠΑΜ*
—όπως τώρα.
Ελπίζω να ανακάμψω γρήγορα,
να είμαι πάλι σε θέση
να μην με νοιάζει
το πόσο
σάπιος
είναι ο κόσμος.
Ώπα,
μιλάει η κατάθλιψη πάλι.
Ας κοιτάξω καλύτερα βίντεο με γάτες
όπως και την τελευταία φορά
να πατήσω και κάνα like…
να κάνω τον αλγόριθμο
να μου δώσει κι άλλη πρέζα
για να νιώσω καλά —
τι ωραία που είν' η ζωή!
(Από την ποιητική συλλογή Δείγμα Ανθρώπου, Εκδόσεις Όστρια, Αθήνα 2023 — γραμμένο το 2023 υπό τον πρωτότυπο τίτλο ‘Κατάθλιψη’ κι επιμελημένο στην παρούσα μορφή το 2026)