Οθόνη
#17
Μπροστά από μια οθόνη
είσαι όλη μέρα.
Η πραγματικότητα σ' αγχώνει —
και σε κάνει πέρα.
Μονάχος με τις σκέψεις σου
χαζεύεις τον κόσμο όλο —
έναν κόσμο τεχνητό,
που δεν αξίζει διόλου.
Έχεις ξεχάσει πια να ζεις,
να βιώνεις τις αισθήσεις —
τα χρώματα, τα αρώματα,
τις όποιες κατακτήσεις...
Σε πλάκωσε η απάθεια,
ο κόσμος δεν σε νοιάζει —
ο κόσμος ο πραγματικός,
που απόμακρος σου μοιάζει.
Έχασες κάθε επαφή
με της ουσίας τη γλώσσα,
με κάθε τί αληθινό —
σε αποχαυνώσαν.
Και τώρα κάθεσαι μπροστά
από την παλιο-οθόνη,
που πράγματα δείχνει πολλά,
μα την ψυχή παγώνει.
(Από την ποιητική συλλογή Κάθαρσις, Εκδόσεις Όστρια, Αθήνα 2024 — γραμμένο το 2023 και επιμελημένο στην παρούσα μορφή το 2026.)